Φοίβος

 

Αλκοολισμός μιας ζωής

 

Της γης το περιβόλι

Σταφύλι βγάζει και κρασί

Της καρδιάς το φως

Έχει ζωντανέψει με του ποτού τη μέθη

Μια μέθη που κάνει τον άνθρωπο

Να ξεχνά την σκέψη που παραπλανεί τον νου

Σ όλα αυτά ένας ήλιος λάμπει ανάμεσα στη θολάδα
των ματιών

Μια ηλιαχτίδα πέφτει στης καρδιάς το λογισμό.

Καθώς ο ήλιος πέφτει πάλι
στο πάθος το κακό της μέθης πέφτει.

Καθώς ανατέλλει το λαμπρό φεγγάρι

Μια νύχτα ιστορίες μια νύχτα σκοτεινή.

Το μόνο που σώζει αυτή την ψυχή είναι του ήλιου το
φως

 

---------------------------------------------------------------------------

 

Πυγολαμπίδα

 

Μοναξιά

 

Άδειοι δρόμοι, τοπία θολά
μουσικές παλιές, όμως όμορφες
νότες που γλυκαίνουν το μυαλό
θύμισες που ξυπνούν τα όνειρα.

 

Μόνη στο παράθυρο, αγναντεύω τον ορίζοντα
φέρνω στο μυαλό μου, φίλους που χάθηκαν
στου χρόνου το πέρασμα.
Μορφές που σημάδευσαν τη ζωή μου,
σκιές που κινούνται στο παρελθόν.

 

Μοναξιά και σιωπή,
δεν φοβάμαι την φουρτουνιασμένη θάλασσα
δεν με νοιάζουν τα πρέπει, ούτε τα θέλω
χάνομαι στο πέρασμα της ώρας.

 

Παλιές αγάπες,
φιλίες που με σημάδευσαν, άνθρωποι που με πρόδωσαν
παρελθόν που θέλω και δεν θέλω να θυμάμαι.
Το πέταγμα του γλάρου με ξυπνά από τον λήθαργο
αύριο είναι άλλη μέρα και πρέπει να αντισταθώ.